Pokój z Tobą! W tym tygodniu podejmujemy 14 krok. Rozważ:

Przebaczenie

Droga do życia w jedności małżeńskiej  opiera się na nierozerwalności małżeństwa ( w tym zawarta jest intymność i specyfika  każdego małżeństwa, przebrnięcie przez nie fundamentalizuje   małżeństwo). Pamiętaj, że to, co było, minęło. Dlatego przeszłości nie bierzemy na teraz. W relacji nie bierzemy tego, co było – nie bierzemy z wczoraj postępowania małżonka na dziś. Uświadamiamy sobie, dlaczego tego nie robimy i nie naprawiamy tego, co już zepsute.  Budujemy nowe  – bez pretensji, bez oskarżeń, krytyki i osądu. Nie patrzymy na męża/żonę przez pryzmat wyrządzonej NA MNIE szkody/krzywdy. Taką postawę (bez pretensji i żalu)  nazywa się położeniem  miłosierdzia Boga i swojego na daną sytuację, dany czyn współmałżonka.

wybaczaj

uświadom sobie – im więcej przebaczasz, tym bardziej kochasz,

przebaczenie daje wolność,

przebaczenie to przestać kogoś karać,

przebaczenie prowadzi do pojednania,

pojednanie to stać się od nowa jednym z drugim człowiekiem, od nowa mu zaufać

Przebaczenie zależy tylko od ciebie!!!

 nie zadawaj ran

nie wypominaj przeszłości – porozmawiaj, przeproś,wybacz i nigdy więcej do tego nie wracaj,

nie wytykaj domu rodzinnego – nie mamy wpływu, w jakim domu wyrośliśmy,

nie wytykaj cech współmałżonka, na które nie ma on wpływu (np. niski wzrost – miał tyle samo cm w dniu ślubu),

nie rozmawiaj o konfliktach przy osobach trzecich ( chyba, że wspólnie oczekujecie od nich

pomocy ).

Komunikacja wewnątrzmałżeńska dotyczy fundamentów ( o nich poniżej), bez niej nie ma  małżeństwa, a zatem:

nie oskarżaj i nie atakuj,

nie wypominaj,

nie wkładaj szpili drugiemu,

uzyskaj świadomość kariery słów, którymi epatuje otaczający nas świat: zawsze, nigdy, musisz , powinieneś, znowu, dlaczego tak mam, dlaczego taki jesteś, wszystko, nic, zawsze tak musi być, to mi się należy

Zobaczmy, jeśli atakujemy i oskarżamy, natychmiast powodujemy odwet. Jeżeli zaś mówimy o sobie, rozmówca jest rozbrojony. Nawet nie ma jak nas zaatakować. A więc mówmy o sobie. Ja tak odbieram, a ja tak. Mnie to boli, a mnie to. Tego nie wiedziałam, teraz będę wiedzieć. I nagle się okazuje, że po każdej rozmowie jest nam bliżej do siebie. Mówcie do siebie w pierwszej osobie liczby pojedynczej. Powiedzcie: Ja to widzę tak...

Zapamiętaj: Wszystko można powiedzieć, ale nie wszystko trzeba powiedzieć.

Błogosławionego tygodnia!